Młoda dziewczyna i śmierć

na podstawie sztuki Śmierć i dziewczyna
(La jeune fille et la mort)

autor: Ariel Dorfman
tłumaczenie: Gabriel Auer
reżyseria: Aldona Skiba-Lickel
kostiumy: Elżbieta Terlikowska
muzyka: Franz Schubert, Maciej Kwinta
światło: Dominique Klein, Nicolas Schumpp

występują:
Paulina Escobar – Céline d’Aboukir
Gerardo (jej mąż) – Bruno Journée
Doktor Miranda – Jean-Yves André

Spektakl dedykowany Annie Politkowskiej, rosyjskiej dziennikarce zamordowanej w październiku 2006 roku w Moskwie.

Scena Kameralna – 23 i 24 maja 2007 o godz. 19:00

Bilety darmowe – do odebrania w kasach i w dziale marketingu Teatru Polskiego przy ul. G. Zapolskiej 3.

Spektakl w języku francuskim.

Spektakl zostanie przedstawiony w ramach Dni Alzacji na Dolnym Śląsku na zaproszenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego.

Historia

Ofiara dyktatury politycznej w Chile, Paulina Escobar, była więziona, gwałcona i torturowana przy akompaniamencie muzyki Franza Schuberta. Po latach przez przypadek spotyka swego prześladowcę i decyduje, że sama przeprowadzi jego proces.
W osamotnionym domu, z dala od wszystkiego, Paulina czeka z pistoletem w dłoni na swego męża, Gerarda Escobara, który został mianowany przez nową demokrację na stanowisko prezesa komisji do spraw zbrodni popelnionych w czasach dyktatury. Paulina jest zamknięta w swym domu jak w więzieniu, przerażona otaczającym ją światem. Gerardo wraca w towarzystwie nieznajomego mężczyzny. W nieznajomym Paulina odnajduje byłego prześladowcę. Ogarnięta potrzebą zemsty i rozliczeniem się z przeszłością bohaterka zmusza męża do udziału w procesie i odegrania roli adwokata obrony. Bardzo szybko adwokat traci kontrolę nad procesem…
„Młoda dziewczyna i śmierć” to historia, która mogła zdarzyć się również w Polsce, tak jak w każdym kraju opanowanym przez system policyjny czy totalitarny. To historia konfrontacji ofiary ze zbrodniarzem, ale również ze swą przeszłością, ze swymi lękami i obsesjami. Niebezpieczeństwo śmierci nie jest doświadczeniem jedynie fizycznym. Paulina przeszła przez śmierć psychiczną, zdradę osoby najbliższej, którą dziś zmusza do uczestnictwa w procesie wszystkich uważanych za winnych. W tym rozliczeniu z przeszłością musi wznieść się ponad potrzebę zemsty.
Jak przebaczyć, jeśli nie pozostało nam nic ponad przeżyciem własnego skazania na śmierć?
Ten spektakl jest podróżą do samych granic nocy i naszej świadomości, a również podświadomości. Nigdy nie jesteśmy zupełnie bezpieczni i wszystko może się zdarzyć. W naszym świecie, gdzie wolność wciąż jest dobrem wrażliwym, dedykujemy ten spektakl Annie Politkowskiej – rosyjskiej dziennikarce zamordowanej w Moskwie w październiku 2006 roku. Jest ona dla nas symbolem wierności wartościom najwyższym.

Compagnie Arts Scéniques

Aldona Skiba-Lickel (ur. 1962) – dyrektor artystyczny i reżyser Compagnie Arts Scéniques w Strasburgu. Ukończyła studia na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie (1984) i I stopień doktoratu na Wydziale Sztuki Spektaklu Uniwersytetu Sorbońskiego Paris III (1991). Jako asystent reżysera praktykowała u Antoina Viteza w Teatrze de Chaillot w Paryżu.
W 1990 roku wraz z międzynarodową grupą artystów opracowała projekt i stworzyła w Lizbonie Centrum Sztuki Scenicznej i Filmowej (Centro de Artes Escénicas – finansowane przez fundusz europejski), którym kierowała do 1994. Jej spektakl „Em busca de Proust” („W poszukiwaniu. Prousta”) został uznany przez krytyków portugalskich za najlepszy spektakl 1994 roku.
W 1995 roku stworzyła w Strasburgu teatr Compagnie Arts Scéniques, którym kieruje do dziś. Reżyseruje i adaptuje dla potrzeb swego teatru we Francji i w Portugalii teksty Prousta, Bułhakowa, Dostojewskiego, Mrożka, Czechowa, Koltesa i Préverta. Tłumaczy dla teatru polskiego teksty Spychera i Koltesa, które też reżyseruje (prapremiera polska „Zachodniego wybrzeża” w Teatrze Współczesnym w Szczecinie).
Jest autorką pracy „Aktor według Kantora”, wydanej w Polsce nakładem Ossolineum w 1995 i we Francji ed. Bouffonneries w 1991, oraz wielu esejów i prac z zakresu teorii teatru, publikowanych w Polsce, Francji i Portugalii. Jako wykładowca współpracowała z PWST w Krakowie, z Fundacją Gulbenkiana w Lizbonie, z portugalskim Narodowym Konserwatorium Teatralnym, z Instytutem Twórczości Teatralnej i Filmowej (IFICT) w Lizbonie, z Teatrem Comuna w Lizbonie, z Państwową Wyższą Szkołą Teatralną w Strasburgu oraz Instytutem Teatralnym w Barcelonie. W 2006 roku otrzymała w Paryżu Państwowy Dyplom Ministerstwa Kultury i Sztuki z zakresu teatru.

Teatr Compagnie Arts Scéniques powstał w Strasburgu w 1995 roku. W jego repertuarze znajdziemy spektakle: „W poszukiwaniu Prousta” M. Prousta, „Ja, Nastazja Filipowna”, „Biesy” i „Bracia Karamazow” F. Dostojewskiego, „Mistrz i Małgorzata” M. Bułhakowa, „Krawiec” i „Tango” S. Mrożka, „Trzy siostry” A. Czechowa, „Iwona, księżniczka Burgunda” W. Gombrowicza czy „Poeta w epoce surrealizmu” J. Préverta – wszystkie w reżyserii i adaptacji Aldony Skiby-Lickel.
Od 1998 roku teatr brał udział w Europejskim Forum Nowej Dramaturgii we Wrocławiu, a także prezentował swoje spektakle w Polsce na zaproszenie Ambasady Francuskiej. Compagnie Arts Scéniques prowadzi stałą współpracę z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz włącza do swoich spektakli artystów europejskich, takich jak: Grażyna Walasek (aktorka – rola Iwony, Teatr im. S. Jaracza, Łódź), Elżbieta Terlikowska (scenografia i kostiumy, Wrocław), Barbara Kasprowicz (choreografia – Instytut Teatralny w Barcelonie), Waldemar Zawodziński (kostiumy i scenografia, Teatr im. S. Jaracza, Łódź), Violeta Barrio (flamenco – Instytut Teatralny w Barcelonie). Teatr Compagnie Arts Scéniques jest subwencjonowany przez Ministerstwo Kultury i Sztuki, miasto Strasburg, Region Alzacja i Radę Generalną Dolnego Renu.
„Naszym zadaniem jest artystyczne poszukiwanie, twórczość bez barier i bez uprzedzeń. Pragniemy otworzyć wyobraźnię i serca widzów, pokazując im fantastyczny świat artystów przybyłych z różnych stron świata, ukazujących myśl, marzenia i metody nowego teatru, gdzie wszelkie wizje artystyczne, nasza kolektywna i indywidualna pamięć i wrażliwość mieszają się ze sobą, wzajemnie inspirują, dając podstawę do wspólnego tworzenia” – brzmi credo Compagnie Arts Scéniques.

Ariel Dorfman

Pisarz urodzony w Buenos Aires w 1942. Jego rodzina, znajdująca się w opozycji do istniejącej władzy, zmuszona została w 1944 roku do wyjazdu do Nowego Jorku, gdzie ojciec Ariela pracował dla ONZ. Wielka „walka z komunistami” w USA spowodowała ponowną emigrację rodziny Dorfmanów, tym razem do Chile. Tam Ariel Dorfman napisał swą pierwszą powieść, która zmusiła go do kolejnej emigracji wraz z dojściem Pinocheta do władzy. Powieści i dramaty Dorfmana mają za temat głównie problem dyktatury i walki z nią, jak i problem ofiar.
Pisarz wykłada literaturę iberoamerykańską na uniwersytetach w Chile, Amsterdamie i na Sorbonie. Prowadzi pracę naukową na Uniwersytecie Kaliifornijskim w Berkeley. Realizuje filmy krótkometrażowe i współpracuje z Amnesty International. Jego prace analizują sytuację polityczną, socjalną i kulturalną w Ameryce Poludniowej.
Obecną sytuację na świecie Ariel Dorfman definiuje jako cywilizację strachu.
Na podstawie „Śmierci i dziewczyny” Roman Polański nakręcił w 1994 roku słynny film z Sigourney Weaver, Benem Kingsleyem i Stuartem Wilsonem w rolach głównych.

Młoda dziewczyna i śmierć

Powrót

Najnowsze wpisy

Tagi

Archiwa