Antoine de Saint-Exupéry – Mały Książę

adaptacja i reżyseria – Marzena Sadocha

czytali: Marcin Pempuś (Mały Książę), Janka Woźnicka (Baranek; Róża; Lis; Przyjaciel)

 

Od reżyserki:
Mały Książę nie jest zwykłą opowiastką o odpowiedzialności i przyjaźni. Wybory, których dokonuje, są radykalne; opinie, które wydaje, są bezwzględne. Bezkompromisowość jest konieczna w sytuacji świata dziecięcego, który po raz pierwszy nazywa dobro i zło i wymaga jasnych reguł. Bezkompromisowość jest zabójcza w świecie dorosłych, w którym staje się bolesnym nieprzystosowaniem. Ale pomiędzy szlachetną naiwnością i gorzkim finałem Mały Książę to odkrycie uroku słabości. Kiedy kochasz, jesteś radykalny i słaby jednocześnie, ale to najpiękniejsze formy radykalności i słabości. Dlaczego dzieci podziwiają Małego Księcia? Bo przyleciał z odległej planety. Dlaczego dorośli mogą go podziwiać? Bo miał odwagę, żeby wrócić.

 

„Poznaje się tylko to, co się oswoi. Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół. Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie!”

<!–

„Nie ma rzeczy doskonałych. Życie jest jednostajne. Ja poluję na kury, ludzie polują na mnie. Wszystkie kury są do siebie podobne i wszyscy ludzie są do siebie podobni. To mnie trochę nudzi. Lecz jeślibyś mnie oswoił, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawał twoje kroki – tak różne od innych. Na dźwięk cudzych kroków chowam się pod ziemię. Twoje kroki wywabią mnie z jamy jak dźwięki muzyki. Spójrz! Widzisz tam łany zboża? Nie jem chleba. Dla mnie zboże jest nieużyteczne. Łany zboża nic mi nie mówią. To smutne! Lecz ty masz złociste włosy. Jeśli mnie oswoisz, to będzie cudownie. Zboże, które jest złociste, będzie mi przypominało ciebie. I będę kochać szum wiatru w zbożu… Proszę cię… oswój mnie”.

–>

 

PRZYJAŹŃ – INSTRUKCJA UŻYTKOWANIA

KROK 1. „BRAK”:
Nie ma rzeczy doskonałych. Życie jest jednostajne. Ja poluję na kury, ludzie polują na mnie. Wszystkie kury są do siebie podobne i wszyscy ludzie są do siebie podobni. To mnie trochę nudzi.

KROK 2. „NADZIEJA”
Lecz jeślibyś mnie oswoił, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawał twoje kroki – tak różne od innych. Na dźwięk cudzych kroków chowam się pod ziemię. Twoje kroki wywabią mnie z jamy jak dźwięki muzyki. Proszę cię… oswój mnie.

KROK 3. „CZAS”
Poznaje się tylko to, co się oswoi. Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół.

KROK 4. „KONSEKWENCJE”
Musisz być odpowiedzialny za to, co oswoiłeś.

KROK 5. „SMUTEK”
Decyzja oswojenia niesie w sobie ryzyko łez.

(z: Antoine de Saint-Exupéry, Mały Książę)

 

<!–

Wstęp wolny! Zapraszamy!

–>

Dotknij Teatru 2014

 

 

Powrót

Najnowsze wpisy

Tagi

Archiwa